Verhalen van vrijwilligers

‘Het redden van één dier verandert de wereld niet, maar voor dat dier verandert de hele wereld’ Deze mooie tekst staat op de website van Stichting Sanctuary Dierbaar. Het diervriendelijke initiatief dat Aida Tursic in Laren opstartte, een plek waar dieren tot hun recht komen en gewaardeerd worden. Samuel Groot Wassink is vrijwilliger voor de stichting en herkende zich volledig in de missie en visie: bijdragen aan een wereld waarin mensen dieren zien voor wat ze zijn. Dieren zijn evenals mensen individuen met een sterke wil om te leven en samen te leven, waar gedachten, dromen, angsten, vriendschappen en communicatie een belangrijke rol spelen. Samuel zocht naar werk dat bij zijn hobby past en stond er voor open om vrijwilliger te worden. In gesprek bij Sanctuary Dierbaar werd al gauw duidelijk dat hij daar aan de slag kon. In eerste instantie leek hem het meest aantrekkelijk te werken aan de vele klusjes die zich daar voortdurend aandienen; later ontstond zorg voor de dieren en het ontstaan van een band met bepaalde dieren. Samuel wist direct zoveel meer te kunnen betekenen voor de dieren die bij Dierbaar een veilige haven vonden. Het werd Samuel al gauw duidelijk dat de opvangplek veel werk met zich meebrengt, variërend van voedselvoorziening, schoonhouden van leefplekken en uitloopgelegenheid voor de dieren. ‘Vrijdags besteed ik meestal met mijn vriendin aan vrijwilligerswerk bij Dierbaar. Dan komen ook andere vrijwilligers langs en zijn we vaak met vier personen aan het werk. Het werken met de dieren in de buitenlucht ervaar ik als een verrijking. Maar natuurlijk ook het samenwerken met andere vrijwilligers, mensen leren kennen en het van elkaar leren is uiterst waardevol. We neigen ons af te scheiden van dieren, maar in essentie zijn we onderdeel van een meeromvattend geheel. Het werk biedt een fijne, rustige manier om in contact te komen met dieren. “Het brengt alles samen: mens, dier en natuur” vertelt Samuel. Hoe komt Dierbaar aan de dieren? Dieren worden gebracht of gevonden na een melding. Verschillende situaties doen zich voor. Vaak betreft het dieren in nood waarbij redding nog niet te laat is. Het is moeilijk voorstelbaar hoe dieren verwaarloosd of afgestoten kunnen worden. Soms wordt een dier gedropt langs de kant van de weg. Het dier is dan vaak ondervoed en verzwakt. Opvang bij Dierbaar leidt zichtbaar snel tot herstel waarna het maar al te vaak voorkomt dat dieren hun ‘dankbaarheid’ tonen. Samuel: ‘Mijn meest opmerkelijke ervaring met dieren ontstond nadat ik een pijnlijke wond bij een geit verzorgd had. Direct erna kwam de geit op me af en nodigde uit tot een intense knuffel. Dat was dus een duidelijk signaal van het zich veilig voelen’. Conclusie van Samuel: Primaire behoeften van dieren zijn niet veel anders dan die van mensen: gewaardeerd worden, veiligheid ervaren en verzorgd worden na soms periodes van fysieke en sociale verwaarlozing. Dieren zijn echt individuen. Je zou het niet geloven maar met kippen kun je een hechte band opbouwen. Het is altijd de vraag welk dier bij je aansluit en dan gaat het dus om persoonlijke voorkeuren van het dier en jou. Het oprechte contact geeft voldoening. “Er is wat dat betreft een wereld voor me open gegaan”, ervaart Samuel.

In Gorssel woont Natasja Bruggeman (57), een vrouw die bekendstaat om haar vrolijkheid, betrokkenheid en warme persoonlijkheid. Voor veel mensen in Lochem en omgeving is ze een vertrouwd gezicht, vooral dankzij haar inzet als vrijwilliger bij de Maakplaats BIC Lochem. Daar brengt ze niet alleen tijd en energie mee, maar ook veel creativiteit. Een van de projecten waar Natasja een belangrijke bijdrage aan heeft geleverd, is OTC – Ontmoeting Tussen Culturen. Dit initiatief brengt mensen met verschillende achtergronden samen, met als doel begrip, contact en nieuwe kansen te creëren. Voor Natasja is dit precies het soort werk waar haar hart sneller van gaat kloppen. Ze gelooft dat iedereen zich thuis moet kunnen voelen, ongeacht waar je vandaan komt, en haar open houding maakt dat mensen zich al snel op hun gemak voelen. Op het festival “Lochem Ontmoet” verkocht ze groene Achterhoekse suikerspinnen. Het geld wat ze ophaalde werd gebruikt voor een theaterproject. Natasja’s vrijwillige inzet stopt namelijk niet bij de Maakplaats. Ze is ook actief bij de theaterprojecten van Stichting Kleine Kunst, waar ze zich bezighoudt met grime en kapsels. Achter de schermen is ze een onmisbare schakel. Acteurs lopen bij haar de grimekamer binnen en komen er niet alleen mooier, maar ook vaak vrolijker uit. Haar enthousiasme werkt namelijk aanstekelijk; een lach of grapje van Natasja kan nét het zetje zijn dat iemand nodig heeft voor een zelfverzekerd optreden. Daarnaast is ze actief in de decorbouwgroep, naait ze kleding en speelt zelf ook graag een rol in een theaterstuk of zingt ze vol overgave mee in een projectkoor. Daarnaast zet Natasja zich in om mensen met een migratieachtergrond te helpen bij het leren van de Nederlandse taal. Dat doet ze met eindeloos geduld, humor en een vriendelijke benadering. Het zijn vaak de kleine momenten—een compliment, een bemoedigend woord, een ontspannen gesprekje—die zo’n groot verschil maken voor iemand die probeert te landen in een nieuw land. Wat haar in al haar vrijwilligerswerk bindt, is haar openheid en haar liefde voor mensen. Natasja is altijd in voor een praatje—of dat nu tijdens een workshop is, in de theaterkleedkamer, of zomaar op straat. Ze heeft een natuurlijke manier van contactmaken: warm, onbevangen en oprecht geïnteresseerd. Dat maakt dat mensen haar graag opzoeken, zowel om samen te werken als om gewoon even hun verhaal te doen. Vrijwilligers zoals Natasja zijn van onschatbare waarde. Ze vormen het hart van initiatieven die draaien op betrokkenheid en gemeenschapszin. Door haar inzet maakt ze niet alleen projecten sterker, maar ook de samenleving een stukje warmer. Want Natasja brengt overal een stukje vrolijkheid en menselijke verbinding mee—en dat is misschien wel haar grootste talent. Met haar creativiteit, enthousiasme en warme persoonlijkheid is Natasja een prachtig voorbeeld van hoe één vrijwilliger een wereld van verschil kan maken. Maakplaats BIC Lochem boft met haar.

Cathy Schipper had er al langere tijd over nagedacht hoe ze als vrijwilliger aan de slag zou kunnen met iets wat haar aansprak. Het Buddy to Buddy project kwam als geroepen en werd een succes, voor haarzelf en voor Madonna het “maatje”waaraan ze gekoppeld werd. Een buddy (uit het Engels afkomstig begrip voor maatje, vriendin of vriend) is een metgezel die je steunt in een nieuwe situatie bij bijvoorbeeld sport, werk of studie. Het Buddy to Buddy project is ruim vijf jaar geleden ontstaan in Zutphen en omgeving. Inmiddels zijn er in 23 gemeenten, verdeeld over het land, met succes projecten gestart. Nieuwkomers die hun land hebben moeten verlaten worden gekoppeld aan een Nederlandse stads- of dorpsgenoten op basis van interesse. Hoe werkt het? Een aantal keren per jaar wordt er een “matchingsronde” georganiseerd. Vooraf zijn er informatiebijeenkomsten waar aan de deelnemers uitleg wordt gegeven over hoe alles in zijn werk gaat en waar vragen worden beantwoord. Met de gegevens van de aanmelding wordt voor de eerste bijeenkomst een soort profiel gemaakt. Tijdens de eerste ontmoeting, het matchingsdiner waarbij meestal de deelnemers zelf gerechten uit verschillende culturen meenemen, wordt er niet alleen gegeten, maar worden ook de buddy’s gekoppeld. Voor Cathy was dat heel bijzonder gebeuren. In het voorjaar van 2025 kwam ze binnen voor het beginfeest in de Gudulakerk in Lochem. Het was er al behoorlijk druk. Er stond een grote tafel met daarop allerlei soorten gerechten. Toen ze dat stond te bekijken kwam ze in gesprek met een vrouw uit Afghanistan. Dat was een leuk contact. Voor het eten kregen de aanwezigen een broche met een afbeelding opgespeld . Daarna kwam de opdracht om dezelfde afbeelding bij iemand anders te zoeken. Zo werd Cathy aan Madonna gekoppeld, toevallig de vrouw waarmee ze na binnenkomst had staan praten! Kennelijk hadden ze bij de intake voor een groot deel dezelfde belangstelling opgegeven. En verder? Het is de bedoeling dat de buddy’s elkaar gedurende vier maanden wekelijks ontmoeten om samen iets te gaan doen. Er is geen sprake van hulpverlening, de buddy’s zijn gelijkwaardig en leren van elkaar. Cathy en Madonna deden allerlei activiteiten: samen koken (en boodschappen doen), verschillende speeltuinen bezoeken om het jongste dochtertje van Madonna een plezier te doen, thee drinken met lekkers erbij, maar vooral veel praten. Om te bespreken hoe het contact verloopt is er het Buddycafé. Je komt in die vier maanden in ieder geval drie keer met andere buddy’s en een coach bij elkaar. Verder zijn er allerlei Buddyactiviteiten waaraan je samen mee kunt doen. Daar ontmoet je ook andere koppels en kun je ervaringen uitwisselen. Je kunt natuurlijk, als dat nodig is ook zelf contact opnemen. Na vier maanden is het traject voorbij en ga je in principe uit elkaar. Dat was ook wat Cathy aantrok: “Er zit een begin en een eind aan”. Maar Madonna en Cathy hebben in die tijd zo’n band met elkaar opgebouwd dat ze ook nu nog regelmatig afspreken om samen bijvoorbeeld taal te oefenen, om bezig te zijn met de theorie voor het rijexamen, of om gewoon bij te praten! Cathy: “Ik kan het iedereen aanraden. Het is een heel bijzondere ervaring om iemand uit een heel andere cultuur te leren kennen.”