Hart voor dementie

De Vrijwillige Dienstverlening is een bijzonder onderdeel van Welzijn Lochem. Dagelijks zitten vrijwilligers van 9 tot 12 uur aan de telefoon om hulpvragen van inwoners van de gemeente Lochem te beantwoorden. Bijvoorbeeld vervoer naar een ziekenhuisafspraak of hulp bij een klusje. Tineke Wigbers en Wilma Deen zitten regelmatig klaar om mensen te helpen. Ze leggen uit hoe het in zijn werk gaat. “Op doordeweekse dagen is de Vrijwillige Dienstverlening telefonisch bereikbaar van 9.00 tot 12.00 uur. We zitten aan de balie in de bibliotheek en beantwoorden alle telefoontjes die binnenkomen. Dit zijn meestal verzoeken van ouderen die geen vervoer hebben naar bijvoorbeeld de dokter, het ziekenhuis, de supermarkt of bijvoorbeeld de kapper. Ook kunnen mensen contact opnemen voor kleine klusjes in huis en tuin die ze zelf niet meer kunnen doen.” De telefonist neemt contact op met één van de chauffeurs of klusvrijwilligers en deze maakt dan een afspraak. Er komen ook regelmatig aanvragen binnen via de mail door bijvoorbeeld de gemeente of via welzijnswerkers en ook deze worden door de medewerkers van de telefoondienst verwerkt. Een geweldig initiatief dat uitkomst biedt voor mensen die geen netwerk hebben om op terug te vallen. Voor de ritten en hulp bij een klusje wordt een kleine vergoeding gevraagd. “Dit past perfect in mijn straatje” Tineke legt uit hoe zij met dit vrijwilligerswerk is begonnen: “Ik ben nu tweeënhalf jaar met pensioen, maar heb als telefoniste/receptioniste bij Edding Legamaster in Lochem gewerkt. Toen ik met pensioen ging dacht in eerste instantie: heerlijk, ik hoef helemaal niks meer, maar na een aantal maanden wilde ik toch weer iets oppakken. Toen ben ik eens gaan googelen en bij LochemDOET zag ik de oproep voor telefoonwacht bij de Vrijwillige Dienstverlening. Gezien mijn achtergrond paste dat natuurlijk perfect in mijn straatje.” “Het geeft structuur aan mijn leven” Ook Wilma begon als telefoonwacht na haar pensionering. “Ik heb gewerkt als event- en marketingmanager bij Norit en ben nu zo’n vijf jaar met pensioen. We zijn toen ook verhuisd naar Lochem vanuit Bussum en ik ben eigenlijk direct op zoek gegaan naar vrijwilligerswerk. Dat heb ik altijd al gedaan, zo ben ik ook opgevoed. Ik vind het belangrijk om iets aan je leefomgeving bij te dragen. En natuurlijk is het een leuke manier om mensen te leren kennen. En wat ik ook fijn vind, is dat het vrijwilligerswerk structuur geeft aan je leven, als je met pensioen bent. Naast de telefoonwacht houd ik ook de sociale media en website bij voor Het Stadshuus en kook ik één keer per maand voor het project Breek de Week.” Wat is er zo leuk aan? Tineke: “Ik vind het nog steeds heel leuk om mensen te woord te staan en dingen voor ze te regelen. Je krijgt meestal ook hele leuke reacties, maakt even een praatje met mensen en die zijn heel dankbaar en blij dat je bijvoorbeeld een rit regelt. Het geeft heel veel voldoening.” Wilma: “Ik houd ook van organiseren en mensen een plezier doen en het is anderhalf uur in de twee weken, dus goed te doen. En als ik oud ben en misschien hulp nodig heb, hoop ik ook dat er mensen zijn die mij dan helpen, want mijn kinderen wonen niet in de buurt. Daarnaast zijn we met een hele leuke club telefoonwachten, chauffeurs en klusvrijwilligers en samen maak je het. Ik vorm met Tineke een duo en we hebben echt een klik, misschien omdat we allebei uit het bedrijfsleven komen. Eén keer in de twee weken werken we samen op de dinsdag. Tineke begint om 9.00 uur en ik los haar af om 10.30 uur.” Meer weten over de Vrijwillige Dienstverlening? Zij zijn bereikbaar van maandag t/m vrijdag tussen 9.00 – 12.00 uur via telefoonnummer: 0573-254444 of via [email protected]

Sociaal-cultureel centrum Stadshuus in Lochem bruist als een bijenkorf vol culturele activiteiten. Wie een kijkje neemt op Stadshuus.nl ziet meteen hoe veelzijdig het aanbod is. Van muziek en presentaties tot workshops en ontmoetingsactiviteiten – er is voor ieder wat wils. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten, waar creativiteit tot bloei komt en waar altijd iets te beleven valt. Achter al die levendigheid staat een team van betrokken vrijwilligers. Zij zorgen dat het Stadshuus leeft en dat bezoekers zich welkom voelen. In totaal zijn er wel tachtig mensen actief in wisselende teams. Toch klinkt er regelmatig een oproep: er zijn meer handen nodig, vrijwilligers die frisse energie en nieuwe ideeën willen inbrengen zijn welkom. Gesprekken met vrijwilligers Ik sprak hierover met Yasemin Armut en Annemarie Tragter, beide gastvrouw (de derde persoon op de foto, Jan Bijloo, kon er helaas niet bij zijn). Yasemin begeleidt graag spelactiviteiten en straalt plezier uit als ze er over vertelt. Ook Annemarie spreekt met passie over haar inzet. In haar werkzaam leven was ze onder meer receptioniste en deed daar veel mensenkennis op die haar nu goed te pas komt. Het is duidelijk: vrijwilligerswerk in het Stadhuus geeft energie. De vraag die ik hen stelde, was: Waarom melden niet meer mensen zich aan als vrijwilliger? Wat houdt ze tegen? De antwoorden zijn herkenbaar: tijdgebrek, het gevoel dat je ergens aan vastzit, en het idee dat vrijwilligerswerk vooral iets is voor ouderen of mensen die niet werken. Tijd is betrekkelijk Volgens Annemarie en Yasemin is dat beeld achterhaald. “Tijd hebben” is relatief. Vaak is een paar uurtjes per week al genoeg. En bevalt het niet? Dan kun je er altijd mee stoppen. Het gaat er niet om hoeveel je doet, maar dát je iets doet. Het Stadhuus verwelkomt ieders talent, kennis en passie. Een mooi voorbeeld: iemand die handig is met sociale media kan anderen wegwijs maken met digitale toepassingen en online veiligheid. Zo draagt ieder op zijn of haar manier bij. Yasemin gaf nog een ander inspirerend voorbeeld. Van Labubu tot Lindgren Ze maakte zelf een variant van het populaire Labubu-poppetje , waar veel jongeren fan van zijn. Hoe leuk zou het zijn om een groep te starten waarin zij anderen leert hetzelfde te doen? Zodra zo’n groep loopt, kan deze zelfstandig verder. Zo werkt vrijwilligerswerk vaak: een klein idee kan uitgroeien tot iets groters dat anderen enthousiasmeert. Creatieve ideeën zijn altijd welkom. Het belangrijkste is een open houding en de wil om iets te proberen. Annemarie haalt een treffende uitspraak aan: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Een variant op de beroemde woorden van Astrid Lindgren, de bedenker van Pippi Langkous. Het is precies de houding die past bij vrijwilligerswerk: durf de stap te zetten, ook als je nog niet weet wat het je brengt. Het leven is leren, actief zijn samen met andere mensen Tot slot wijzen Annemarie en Yasemin op iets dat velen zullen herkennen: het leven via je telefoon voelt vaak vluchtig. Het is een manier om tijd te vullen, maar geeft zelden echte voldoening. Vrijwilligerswerk daarentegen levert verbinding op. Je leert nieuwe mensen kennen, doet waardevolle ervaringen op en voelt dat je ertoe doet. Leren beschouwen als een levenslange uitdaging. Een paar uur per week kan al genoeg zijn om verschil te maken – voor anderen én voor jezelf.

“Er zijn zoveel dingen die je voor een ander kunt doen zonder dat het wat kost” zegt Dick ten Broeke als ik hem vraag waarom hij met de riksja is begonnen. Veel mensen kennen Dick omdat hij samen met zijn dochters en vrouw Bakkerij ten Broeke runt. Een familiebedrijf dat al meer dan 100 jaar bestaat. Dick is ook de geestelijk vader van de riksja die sinds 2021 vanuit het Stadhuus talloze ritjes heeft gemaakt met kwetsbare of minder mobiele mensen. Veel mensen kennen de riksja van vakantie: een transportfiets waarbij een bestuurder (de piloot) met een of twee passagiers voorop, een rit maakt. “In 2020 ontmoette ik op een van mijn fietstochtjes mijn oude werkgever. Hij was enorm verdrietig omdat zijn vrouw kort daarvoor was overleden. Hij kwam nergens meer omdat hij slecht ter been was. Dat zette me aan het denken. Ik zocht het internet af en het kwartje viel bij een verhaal over een wielerliefhebber in Denemarken. Die man maakte in zijn woonplaats fietstochten met kwetsbare mensen. Dat leek me ook een goed idee voor Lochem”. Dick, ook een enthousiaste wielrenner, informeerde bij zijn wielerclub De Paaschberg of er mensen waren die mee wilden werken aan zijn initiatief. En binnen de kortste keren melden zich 18 vrijwilligers. Er werd ook contact opgenomen met het Stadhuus. Zij boden aan om met sponsorwerving te helpen. Dankzij deze hulp en sponsoren kon er binnen drie maanden een nieuwe elektrische riksja van € 9000 worden aangeschaft! De riksja werd gestald bij het Stadhuus. “Zoiets is alleen mogelijk als je het met elkaar doet” vertelt Dick. Er werd contact opgenomen met Gudula, Tusselerhof en het Vandermolenhuis. Ook zij reageerden meteen enthousiast. Omdat voor de bewoners een riksja-tocht een geweldig uitje is. “Mensen vertellen je onderweg hun verhaal, wijzen je op allerlei zaken die je nog niet waren opgevallen. Of ik vertel hen wat over de omgeving. Het is nooit saai. Bij boer van Binsbergen kunnen we zelfs door de stal fietsen waar de koeien staan. De tochten zijn gratis, maar een vrijwillige bijdrage is welkom om de kosten te kunnen dekken”. Dicks enthousiasme werkt zo aanstekelijk dat inmiddels ook andere inwoners van Lochem en zelfs minder mobiele toeristen het stadhuus weten te vinden voor een riksja-tocht. Het aantal aanvragen neemt daardoor toe. En daarom zijn nieuwe vrijwilligers heel welkom! Aan de mensen die belangstelling hebben vertellen Dick, Henk en hun collega’s graag meer over de fietstochten en de mensen die met hen meegaan. Niemand gaat onvoorbereid op pad. Het is niet moeilijk, maar je moet wel even wennen aan zo’n fiets. En natuurlijk moet je ook vertrouwd raken met de passagiers. Voor meer informatie en/of aanmelding kan gemaild worden naar [email protected] Op www.stadhuuslochem.nl staat ook meer informatie. Als Henk Pasman weer op de riksja stapt om hem terug te fietsen naar het Stadhuus kijken we hem na en vertrouwt Dick mij toe: ”Wat is het toch fijn om leuke dingen te doen met – en voor elkaar, dat geeft zo’n mooi onderlinge band die niet met geld te koop is!” Bij de foto: Henk Pasman piloot, Gonnie Welbergen en Dick ten Broeke.