“Het komt, zoals het komt!”

In het statige pand de ‘Everdinahof’ aan de Hoofdstraat in Gorssel is de ‘wereldse kadowinkel’ Eerlijk!Genieten gevestigd. Voor wie niet bekend is in Gorssel is het misschien even zoeken naar de ingang van de winkel, maar eenmaal gevonden is het zeer de moeite waard om binnen een kijkje te nemen. GOVOS ( Gorssel voor Ontwikkelingssamenwerking), opgericht in 1980, begon met de verkoop van Fair Trade koffie om in Bolivia een ontwikkelings­project te onder­steunen. Het kraampje bij de super­markt groeide in de loop der jaren uit tot de wereldwinkel. Het doel was ook de inwoners van de voormalige gemeente Gorssel te informeren over de problemen van ontwikkelingslanden . Eerlijk!Genieten heeft dus een rijk en bewogen verleden. In 2015 maakte Eerlijk!Genieten zich los van de Wereldwinkelorganisatie. Dat gaf veel meer vrijheid in het bepalen van het assortiment in de winkel. Ongeveer tegelijkertijd werd museum MORE aan de overkant van de straat geopend. Daardoor groeide het aantal winkelbezoekers sterk. In de Everdinahof is ook de horecagelegenheid ‘Zo en Nu’ gevestigd. Ook daarvandaan vinden bezoekers de weg naar de winkel. In 2022 stopte Eerlijk!Genieten met de verkoop van alles wat met voeding te maken heeft. “Maar”, vertelt Angèle Claessens, “we hadden wel een doel bereikt, want bijna alle Fair Trade food­producten die wij verkochten zijn nu ook gewoon in de super­markt verkrijgbaar!” Angèle is bestuurslid van de vereniging en werkt al jarenlang als vrijwilliger in de winkel. De beschikbaar gekomen winkelruimte werd snel gevuld met beelden van brons en steen, ambachtelijke Fair Trade producten, sieraden en kaarten voor elke gelegenheid. De winkel wordt beheerd door de vereniging GOVOS en draait op de inzet van veel vrijwilligers. “Het is echt ontzettend leuk werk” zegt Trudy Peters Sengers. “Ik vind het contact met mensen heel fijn. Bovendien sta je in een winkel met allemaal mooie artikelen. Je krijgt genoeg informatie om de bezoekers iets te kunnen vertellen over de herkomst van de producten. Wat ik erg leuk vind, is het helpen zoeken naar de juiste kleuren van bloemen of shawls. Desnoods ga ik op zoek in het magazijn achter de winkel. Want niets is leuker dan dat een klant met een tevreden gevoel de winkel uitgaat.” Er zijn ongeveer 15 vrijwilligers die kunnen worden ingezet. Dat zouden er best meer kunnen zijn. Angèle: “We starten elk jaar met een nieuwjaarsbijeenkomst voor alle medewerkers en we verzorgen een ‘personeelsuitje’ met aansluitend bijvoorbeeld een picknick, verzorgd door de bestuursleden. Drie keer per jaar is er medewerkers overleg. Dat is ook een moment waar alle vrijwilligers elkaar ontmoeten. En als er een vraag ontstaat tijdens een winkeldienst, kun je deze in onze groeps-app stellen. Er is altijd wel een collega die reageert of even langs komt ter assistentie. Je staat er nooit alleen voor”. De artikelen in de winkel zijn niet de goedkoopste, dat kan ook niet als je de makers een eerlijke prijs wilt betalen, geen kinderarbeid toestaat en wat over wilt houden voor het GOVOS project in Bolivia. De winkel is dinsdag t/m zaterdag open van 11.00 tot 17.00 uur. Voor meer informatie over het project en de organisatie kunt u terecht op de websites govos.nl en eerlijk-genieten-gorssel.nl . Als u meer wilt weten over het vrijwilligerswerk kunt u uw vragen ook stellen in de winkel. Doen!

Coby Evers heeft haar leven lang in de zorg gewerkt. Bij de thuiszorg als verzorgende in verschillende gemeentes en bij diverse organisaties. Wanneer ze 61 wordt, stopt ze met werken. Al snel mist ze mooie en leuke gesprekken, de contacten met de mensen. Stichting Welzijn Lochem komt op haar pad en daar heeft ze haar plek gevonden bij het T huis I nformatie P roject, kortweg T.I.P. Tijdens een tocht met de Lochemse fietsclub De Paaschberg, hoort Coby over S.W.L. en met name over T.I.P. Elke inwoner van de gemeente Lochem die 70 is geworden, krijgt een uitnodiging voor een gesprek met een vrijwilliger van T.I.P. Deze uitnodiging wordt elk vijf jaar herhaald. Hierin komt een scala aan onderwerpen aan de orde. De gemeente wil weten of ze nog wat voor de ouderen kan betekenen. Bijvoorbeeld het aanpakken van vraagstukken over veiligheid op straat, mantelzorg, huisvesting, financiële situatie. De gemeente doet dan wat in haar vermogen ligt en speelt de andere onderdelen door naar de S.W.L. Hier zijn verschillende teams vrijwilligers voor diverse zaken en wordt er de juiste vrijwilliger bij gezocht. VRIJ EIGEN AGENDA MAKEN De enige wens, die Coby heeft gehad, is vrij te zijn. “Ik vul graag zelf mijn agenda in.”, vertelt ze. “Nu krijg ik een lijstje met namen en telefoon nummers en kan ik zelf een afspraak voor het huisbezoek maken. Zo bepaal ik mijn eigen agenda. Door corona zijn de huisbezoeken nu niet mogelijk, dus worden het afspraken voor een telefonisch gesprek”. POSITIEVE GEZONDHEID Tot nu toe is het de gewoonte van T.I.P. om met anonieme vragenlijsten te werken. Hier komt verandering in. Coby vertelt hoe zij tijdens twee workshops over “Positieve Gezondheid” heeft gehoord: hoe je een gesprek ook aan kan gaan met open vragen. “Dat is een goede leerweg voor mij geweest! Het mooiste is dat er niet alleen naar het eigenlijke vraagstuk, het probleem of de ziekte wordt gekeken, maar naar alles eromheen. Dus niet alleen de fysieke gezondheid: ook de mentale gezondheid, de sociale contacten, de huisvesting en de financiën komen aan de orde”. Voor al deze onderwerpen heeft S.W.L. kundige en helpgrage vrijwilligers onder haar dak. VERRASSENDE ONTMOETINGEN Het meevoelen met de mensen door haar jarenlange ervaring en haar empathisch vermogen maken dat ze plezier houdt . “Ik ben niet zakelijk, ik wil mensen gewoon helpen”. Ze is blij dat ze hen kan vertellen wat er allemaal mogelijk is in Lochem. “De mensen vinden het fijn om te horen en te weten dat er altijd hulp is of gevonden kan worden”. Coby neemt dan ook altijd folders mee. “Wij zijn de eerste mensen die daar thuis komen om te zien of daar nu hulp nodig is. S.W.L. kan die hulp op allerlei gebied meestal bieden en vrijwilligers vinden”. Coby vindt vooral de verrassende gesprekken boeiend. Zo trof ze bij een van de bezoeken een dame van boven de 80 jaar, die nog boodschappen voor de buren deed en de ramen zeemde. Of ontdekte Coby dat ze bij een moeder van een oude klasgenoot was en dat die zoon even later binnenkwam om samen met haar naar de dokter te gaan. Met dit boeiende werk wil ze nog wel even doorgaan: het is nog veel te leuk!

Dat was het antwoord van onze nieuwe, jonge interviewster voor “Vrijwilliger Centraal”, op de vraag waar haar liefde voor taal begon. Zij is Lotte van der Sluijs, 18 jaar en ‘heeft veel met taal’. Al ver vóór de eerste stappen in school vroeg ze haar moeder hoe je de letters moest schrijven. Deze schreef ze in de lucht en Lotte kopieerde ze stuk voor stuk op papier. Zo is zij begonnen met verhalen schrijven. Op de Vrije School in Drenthe is altijd ruimte genoeg geweest om te schrijven. Deed ze liever dan rekenen… Aan de vele jaarfeesten bewaart Lotte fijne en gezellige herinneringen. Geboren in Drenthe volgde ze op 12-jarige leeftijd haar ouders naar Portugal. Daar hoefde zij niet naar school maar kreeg online les. Dat betekende veel tijd voor zichzelf en het schrijven van verhalen. “Het was wel eenzaam ja en toch heb ik me goed kunnen vermaken”, vertelt Lotte. Schoolvriendinnen waren er dus niet, wel dochters van kennissen, die soms met hun ouders op de koffie kwamen. Engels en gebarentaal zijn toen haar communicatiemiddelen geweest. Veel buiten zijn, in de prachtige natuur: daar genoot ze van. Tot drie jaar geleden haar ouders weer naar Nederland kwamen. Het gezin is in Lochem terecht gekomen en Lotte op het Staring College. Door haar ervaring met dagelijks op jezelf aangewezen te zijn, heeft ze geen moeite gehad met het veel thuisblijven en leren door het corona-virus. En ook in deze periode was haar schrijverij een goed maatje. Het is vooral het schrijven van verhalen dat haar boeit. “Voor gedichten heb ik nog niet voldoende geduld en concentratie omdat er dikwijls zoveel in zit. Maar ik lees ze wel graag. Met de tijd zal het vast beter gaan”, laat ze enthousiast en vrolijk weten. Inmiddels is Lotte toegetreden tot de redactie van de schoolkrant van het Staring College, waar zij zich als een vis in het water voelt. Lotte reageerde op de vacature in de Berkelbode, waar LochemDOET om nieuwe interviewers vroeg. Het eerste verhaal is enkele weken terug verschenen. Dat ging over een van de vrijwillige chauffeurs, waar SWL een beroep op doet als mensen vervoer nodig hebben. Haar gezellige en warme woorden hebben verscheidene mensen gestimuleerd om zich aan de melden als nieuwe vrijwilliger! De redactie van LochemDOET is blij met zo een jonge en enthousiaste verhalen schrijfster. We zullen de komende maanden zeker meer van haar lezen. foto: Lotte van der Sluijs gemaakt Joy Broekema