JE BENT JONG EN JE WILT FEESTEN!

Staat op de schorten van drie dames, die elke laatste vrijdag van de maand hun beste beentjes voor zetten om een heerlijke maaltijd te bereiden voor gasten. Hun werkterrein is de keuken van het Kulturhus in Laren. Daarnaast zorgen drie gastvrouwen voor een hartelijk ontvangst en zorgen ervoor dat alles op rolletjes loopt. Afgelopen vrijdag mocht ik mee eten en ervaren hoe sfeervol de tafels gedekt waren, elke gast even aandacht kreeg en het eerste glaasje geschonken werd. Het menu had het thema: “a touch of oranje”. DRIE KOKS De drie koks zijn vrijwilligers: Annie Kuiper, Dini Hoentjen en Tonny Kok. En dat zijn ze al jaren. Op verzoek van het Kulturhus, begonnen ze in 2016 thuis met het bereiden van de maaltijden. Alle pannen, ja ook die met soep! en schalen gingen zo van hun fornuis heet de auto in en werden naar het Kulturhus gereden. “We hebben toch wel heel wat afgesjouwd he?” is een opmerking bij die herinnering. Want als ze thuis kwamen moest hun eigen keuken nog schoongemaakt worden. In 2018 kwam in het Kulturhus een zes pits fornuis met een oven. Dat scheelde veel werk. Het menu wordt onder het genot van een kopje koffie bij een van de dames thuis samengesteld. Er wordt een boodschappenlijst gemaakt en vrijdags voor we beginnen te koken worden de boodschappen bij de PLUSMARKT gehaald. Alle drie waarderen zeer de manier van werken met elkaar. “Van het een komt als vanzelfsprekend het ander. We kennen elkaars kwaliteiten, houden er alle drie van om te koken met zoveel mogelijk verse producten en van het seizoen”. Tonny is kok van beroep, zonder opleiding maar met veel kookervaring in restaurants en verzorgingshuizen. “ik houd gewoon van koken: niet zozeer voor mezelf als wel voor anderen”. Dini waardeert de samenwerking met de anderen twee. “Ook ik kook niet graag voor mezelf. Gelukkig woon ik naast mijn zoon, die graag zo af en toe met zijn gezin bij me aanschuift. De kookclub en deze avond doen me goed”. Annie is de salade expert van het drietal. Zij heeft 25 jaar bij groenteman Wijnbergen gewerkt dus weet van ‘verse wanten’. Zij is heel trouw, want de caravan staat al ingepakt om zo weg te rijden om over een maand weer op tijd terug te zijn voor de volgende SAMEN ETEN. “Maar ook met z’n tweeën zouden we het redden. Alle drie zijn we niets verplicht”, vult een ander aan. Ze kunnen alle drie heel goed opscheppen: de soep dan! Want bescheidenheid siert hen, blijven het liefst in de keuken achter… want: “Wij doen dit koken voor anderen voor de waardering! Dat gasten een goede maaltijd krijgen in een gezellige, ontspannen sfeer, samen met de gastvrouwen”. SAMEN ETEN Iedereen is welkom op deze laatste vrijdag van de maand. De waardering is hoog: “Heerlijk een keer niet voor mezelf hoeven koken” en “Zo gezellig met anderen samen eten! Gelukkig is er geen vakantiestop”. WEBSITE Op de website van het Kulturhus is bij ‘evenementen’ alle info te vinden. Voor de volgende keer op 27 mei, graag tot dinsdag 24 mei aanmelden via [email protected] of met een telefoontje naar het Kulturhus 0573-401636 : wees snel, want vol is vol. Foto is gemaakt door Ria Elstgeest. Op de foto staan: Annie Kuiper, Dini Hoentjen en Tonny Kok.

Dat was het antwoord van onze nieuwe, jonge interviewster voor “Vrijwilliger Centraal”, op de vraag waar haar liefde voor taal begon. Zij is Lotte van der Sluijs, 18 jaar en ‘heeft veel met taal’. Al ver vóór de eerste stappen in school vroeg ze haar moeder hoe je de letters moest schrijven. Deze schreef ze in de lucht en Lotte kopieerde ze stuk voor stuk op papier. Zo is zij begonnen met verhalen schrijven. Op de Vrije School in Drenthe is altijd ruimte genoeg geweest om te schrijven. Deed ze liever dan rekenen… Aan de vele jaarfeesten bewaart Lotte fijne en gezellige herinneringen. Geboren in Drenthe volgde ze op 12-jarige leeftijd haar ouders naar Portugal. Daar hoefde zij niet naar school maar kreeg online les. Dat betekende veel tijd voor zichzelf en het schrijven van verhalen. “Het was wel eenzaam ja en toch heb ik me goed kunnen vermaken”, vertelt Lotte. Schoolvriendinnen waren er dus niet, wel dochters van kennissen, die soms met hun ouders op de koffie kwamen. Engels en gebarentaal zijn toen haar communicatiemiddelen geweest. Veel buiten zijn, in de prachtige natuur: daar genoot ze van. Tot drie jaar geleden haar ouders weer naar Nederland kwamen. Het gezin is in Lochem terecht gekomen en Lotte op het Staring College. Door haar ervaring met dagelijks op jezelf aangewezen te zijn, heeft ze geen moeite gehad met het veel thuisblijven en leren door het corona-virus. En ook in deze periode was haar schrijverij een goed maatje. Het is vooral het schrijven van verhalen dat haar boeit. “Voor gedichten heb ik nog niet voldoende geduld en concentratie omdat er dikwijls zoveel in zit. Maar ik lees ze wel graag. Met de tijd zal het vast beter gaan”, laat ze enthousiast en vrolijk weten. Inmiddels is Lotte toegetreden tot de redactie van de schoolkrant van het Staring College, waar zij zich als een vis in het water voelt. Lotte reageerde op de vacature in de Berkelbode, waar LochemDOET om nieuwe interviewers vroeg. Het eerste verhaal is enkele weken terug verschenen. Dat ging over een van de vrijwillige chauffeurs, waar SWL een beroep op doet als mensen vervoer nodig hebben. Haar gezellige en warme woorden hebben verscheidene mensen gestimuleerd om zich aan de melden als nieuwe vrijwilliger! De redactie van LochemDOET is blij met zo een jonge en enthousiaste verhalen schrijfster. We zullen de komende maanden zeker meer van haar lezen. foto: Lotte van der Sluijs gemaakt Joy Broekema

De Talentboerderij, een fijne warme plek Na een lange, maar prachtige fietstocht door het bos kom ik aan bij de Talentboerderij in Laren. Begroet door een vrolijke, blaffende hond en een paar medewerkers die koffie drinken aan de picknicktafel, stap ik mijn fiets af. Meteen voelt deze boerderij als een ontzettend warme, fijne plek om te zijn. Met een bakje koffie zit ik met Ellen Kieft en Linda Huurman aan het picknicktafeltje. Er kakelt een vrolijke kip als ik mijn eerste vraag stel: “Wat doen jullie nou precies?” “Gewoon waar je zin in hebt!” Er zijn altijd wel bepaalde taakjes waar je uit kan kiezen . Zaadjes planten, muurtjes schilderen, bordjes maken, koekjes bakken. Het opbouwen van de boerderij is nog volop bezig. Linda vertelt dat ze bezig zijn met het Rustpunt voor fietsers en wandelaars seizoensgereed maken, bijvoorbeeld. Je hebt heel veel ruimte om dingen buiten je comfort zone te doen. Bijvoorbeeld een muur isoleren, dat had Ellen nog nooit eerder gedaan, en nu kan ze die ervaring ook weer aan het lijstje toevoegen. Er zit een relaxte structuur in de dagen. Vrijwilligers, of, liever gezegd, mede-makers van de boerderij, mogen hun eigen uurtjes bepalen en komen opdagen wanneer het uitkomt. De een is er alleen een middagje, de ander de hele dag. Veel werken, veel klusjes doen, maar ook veel koffie drinken met zijn allen en gezelligheid. Ellen en Linda waren allebei actief op zoek naar een leuke vrijwilligersbaan. Iets dat buiten was, veel groen, veel gezelligheid. Iets goeds doen voor de omgeving, een bijdrage leveren. Op zoek naar vrijheid, eigenlijk. Ellen vond de Talentboerderij op onze site LochemDoet! De vrijheid die te vinden is op de Talentboerderij is ontzettend belangrijk voor de beide vrijwillgers. Het is fijn om een plaats te hebben waar je dingen kan oefenen, proberen, ook al lukt het niet meteen. Je doet nieuwe ervaringen op en je leert er ook veel van. Er is veel waardering van de mensen op de boerderij voor het werk wat wordt verricht en als bedankje wordt er oogst mee gegeven, of iemands haar wordt een keer geknipt. Het is een fijne omgeving met fijne mensen, waar je je op je plek kan voelen. En dat is ontzettend belangrijk. Na het interview wil ik nog heel graag een rondje over de boerderij lopen. Niet alleen om een mooie plek te vinden voor een foto, maar ook omdat het echt een ontzettend mooie plek is! Ik krijg een schuurtje aangewezen met “daar komen varkentjes” en achter een andere deur hoor ik het vrolijke gekakel van de kippen. Er staat een kas, gebouwd van ramen in alle soorten en maten en kleuren. Achter het glas zie ik dappere groene plantjes uit de grond groeien. Drie huizen staan op een rijtje waar nog flink aan geklust wordt, maar het ziet er nu al prachtig uit. Een plek met veel potentie! Foto door Lotte: Hellen Kieft en Linda Huurman; vrijwilligers bij de Talentboerderij.