“Ik ben blij met mijn ED".

Wim Stapelkamp praat graag tijdens en over de ritjes voor SWL Als chauffeur rijdt Wim Stapelkamp nu al 7 jaar bij Stichting Welzijn Lochem. Hij rijdt voor allerlei mensen die vervoer nodig hebben naar diverse bestemmingen. Mensen die een afspraak hebben bij de poli, fysiotherapie of het ziekenhuis, boodschappen willen doen of dames die naar de kapper gebracht willen worden. Bij het ziekenhuis vraagt Wim altijd aan zijn passagiers of het fijn is als hij het ziekenhuis mee in gaat, en blijft dan natuurlijk wachten in de wachtkamer. Als ik aan de ronde tafel in de keuken zit met een kopje thee naast mijn laptop, zie ik hoe trots Wim is op zijn werk. Hij praat erover met passie en voelt zich erg op zijn plek als vrijwilliger bij Stichting Welzijn Lochem. Vanwege zijn liefde voor autorijden en auto’s heeft hij genoeg te vertellen over zijn ervaring als chauffeur. Het is niet alleen het autorijden, vertelt Wim. De gesprekken die hij voert en het feit dat hij deze mensen kan helpen is zeker zijn grootste motivatie. Als ik Stapelkamp vraag wat voor mensen er allemaal bij hem in de auto stappen haalt hij zijn schouders op. Heel divers, antwoordt hij. Soms zijn het oudere mensen die bellen, soms jonge mensen die op dat moment geen mogelijkheid hebben om bijvoorbeeld naar het ziekenhuis te kunnen komen. Gewoon een doorsnee van de Lochemse bevolking. Wim houdt altijd graag een praatje met de mensen die bij hem instappen. Een stilte in de auto is nooit fijn voor beiden, dus verzint hij altijd wel iets om het over te hebben. “ Heerlijke gesprekken “ noemt hij de langere ritten van bijvoorbeeld Lochem naar Zutphen of Enschede. Alle passagiers zijn vriendelijk en blij met de hulp en Wim heeft het dan ook altijd naar zijn zin. Af en toe stappen er wel eens oude bekenden in zijn auto die hij al heel lang niet meer had gezien. Kortom, het is altijd gezellig bij Wim in de auto. Na vele verhalen over de afgelopen jaren en hoe zo’n rit er nu meestal uitziet, vraag ik waarom hij heeft gekozen om zeven jaar lang paraat te staan als chauffeur. Hij heeft tijd nu hij met pensioen is, zegt hij, en hij doet het nog steeds met veel plezier. Het is fijn dat hij andere mensen kan helpen en hoopt ook dat als hijzelf in de toekomst hulp nodig zou hebben er anderen hetzelfde voor hem zouden doen. Als laatste toevoeging, na alles gevraagd te hebben wat ik netjes had uitgetikt op mijn laptop, zegt Wim: “Het zou fijn zijn dat alle mensen weten dat ze ons kunnen bellen voor een ritje. Of het nou is voor een 5-minuten rit of een keer op en neer naar een plek verder weg, er is altijd een chauffeur die bereid is te rijden om mensen die het nodig hebben te helpen met het vervoer”

EEN MENSEN-MENS AAN DE TELEFOON Nico Meerburg kan zich met recht een mensen-mens noemen. Na zijn pensionering is hij als vrijwilliger verder gaan ‘werken’. Op dit moment nog bij drie verschillende instanties: Stichting Vrienden van de Borkel, Stichting Gorssels Erve en GOVOS hanteert hij de voorzittershamer en sinds kort hoort Nico bij de ‘bel-ronde’- vrijwilligers van Seniorenwerk van SWL. MENSENMENS Op 17-jarige leeftijd is Nico begonnen met werken en studeren. Hij werkte in 7 verschillende gemeenten waarvan in twee als burgemeester. De herindeling van de gemeente Gorssel maakte een eind aan een lang werkzaam leven. Hij prijst zich gelukkig dat hij hier, in Gorssel, nu al 25 jaar met veel plezier woont. Nico vertelt: “Iets voor een ander kunnen betekenen is voor mij en mijn vrouw vanzelfsprekend. Als ik ’s avonds voor de spiegel sta, stel ik mezelf de vraag: heb ik vandaag wat voor een ander gedaan ? Je bent niet alleen voor jezelf op de wereld. Dat staat voor ons als een paal boven water. Als burgemeester was het contact met de mensen van cruciaal belang. Ik kon genieten als er klompen in de hal stonden. Als mensen-mens ben ik na mijn zestigste vanzelf doorgegaan met het in contact blijven met mensen”. BEL-RONDES Een oproep in de krant van Seniorenwerk van SWL, waarin vrijwilligers werden gevraagd om mensen te bellen, was niet tot dovemans oren gericht. Nico vertelt verder: “Het telefonische gesprek voer je om te kijken of er eenzaamheid ervaren wordt, of dat er contact is met andere mensen. Wellicht is er hulp nodig. Ik heb me aangemeld. Na een training kreeg ik twee lijsten: een lijstje waarop de telefoonnummers stonden die ik zou bellen en een lijst met de vragen die ik kon stellen. Daar heb ik veel aan gehad. De vragenlijst bracht structuur in het gesprek.” Nico heeft nu twee belrondes meegedaan, elk met vijf contacten. Na elk gesprek wordt er een kort, duidelijk verslag gemaakt, waarin eventuele hulpvragen genoteerd worden. Hierdoor kan SWL hulp bieden. HEEL DICHT BIJ MENSEN Met vragen als: “Hoe komt u deze coronatijd door?” en “Wat is uw thuissituatie?” kom je snel heel dicht bij de mens aan de andere kant van de lijn. Nico: “De antwoorden zijn zeer verschillend. Gelukkig kan ik met mijn ervaring goed luisteren en voldoende afstand bewaren. Wat mij het meest verbaasd heeft, is het snel gegroeide vertrouwen tussen de gebelde en mij. Wel heel bijzonder”. (als vrijwillig interviewer begrijp ik het wel: het is een genoeglijk gesprek geweest, want voor ik het wist gaf ik antwoord op zijn vragen over mijn leefsituatie). Het meest verrast is Nico geweest toen iemand hem vroeg om hem een keer terug te mogen bellen, waarop het antwoord uiteraard een JA was. Maar er stond ook een keer een naam op de lijst van iemand die hij en zijn vrouw kennen. “Dan ga je heel anders een gesprek in”, vertelt Nico. “Maar al gauw kreeg ik door dat ik betrokkene met diezelfde naam helemaal niet ken en kon ik er snel een andere draai aan geven”. Nico is blij dat op de vraag of het op prijs gesteld wordt als er nog een keer gebeld zou worden, het antwoord een paar keer was, ‘dat deze eerste keer zeker gewaardeerd wordt, maar dat hij beter iemand kon bellen, die het echt nodig heeft’.

JE BENT JONG EN JE WILT FEESTEN! Esther Israel (16 jaar) en Tess Plette (14 jaar) vinden dat er veel te weinig leuks te doen is in Epse voor jongeren in de middelbare school leeftijd. Nooit eens even lekker uit je bol gaan of met leuke acties mee kunnen doen bij jou in de buurt. Daar spreken ze samen als dikke vriendinnen al jaren over. Het is de zomertoer van SWL geweest, waar Esther en Tess hun plan voor meer reuring, meer leuke dingen voor de jongeren tussen 13 en 18 jaar aan hebben ontleend. Het eerste feestje Samen zijn ze op pad gegaan. Al doende op ontdekkingsreis om hun droom te verwezenlijken. Om te beginnen is dat een feestje met muziek en dansgelegenheid. Zo komen ze de Dorpsraad Epse/Joppe en het jongerenwerk van SWL tegen. Als tienersoos Club Hassink Epse hebben zij het tweetal met raad en daad bijgestaan. Een datum en een locatie zijn de eerste benodigdheden. 5 November en de kantine van SV Epse zijn het resultaat. “Het was heel tof om te horen dat er al mensen op de fiets onderweg waren! En er ook al voor de deur stonden, terwijl wij ons nog aan het omkleden waren”. Vertelt het tweetal enthousiast. “Uiteindelijk waren er zo’n 30 jongeren op ons feestje”. De start om te gaan dansen op de muziek van d.j. Mike Gerritsen begon moeizaam, omdat je toch niet zomaar als eerste gaat dansen. Spoedoverleg onder elkaar en hun creativiteit hebben voor de oplossing gezorgd: “De beste danser van de avond krijgt een gratis drankje!” Toen is het vanzelf gegaan en was iedereen op de vloer met de Snollebollekes “LINKS RECHTS”. Er werd al aan een tweede feestje gedacht maar corona gooide roet in het eten. Toch blijven het enthousiasme en de wil om iets te gaan DOEN. On-line op de radio Esther en Tess hebben, door tussenkomst van SWL, op 7 januari j.l. een radio uitzending verzorgd. Club Hassink kreeg zendtijd bij Omroep Hut. Dat betekende niet alleen muziek verzorgen via Spotify en You Tube maar ook “Catch me if you can” organiseren. Ze vertellen: “ Twee jongerenwerkers, Christy en Melissa, stonden ergens in Epse op drie verschillende locaties. Met hinten geven aan de luisteraars, moesten deze gevonden worden. Al na 10 minuten kregen wij een appje: we zijn gevonden! Dat was heel leuk om te doen. Een volgende keer maken we het wel lastiger hoor! Alle Lochemse jongeren tussen de 13 en 18 jaar kunnen ons en onze activiteiten volgen op Instagram en Facebook onder clubhassink.epse Beiden vertellen hoe ze geleerd hebben om te DOEN: “het on-line zetten echt goed doen. Vooral weten wat we willen, tijdig een feestje, een evenement aankondigen en de verschillende mogelijkheden met social media goed benutten. Want samenwerken kunnen we al heel goed!” Blij en trots Samen hebben ze blij en met gepaste trots over hun initiatief verteld. Moeder Anita, die ook namens haar man en de ouders van Tess spreekt, vertelt hoe zij aan de zijkant heeft gestaan. Uiteraard enthousiast en stimulerend, maar ze heeft zich er niet mee bemoeit, hoe lastig dat heel af en toe ook was. “Met name het DOEN van het tweetal verdient respect en geeft mij een trots gevoel”.